Ik fiets op het smalle pad langs de rivier
De zon hangt als een appel in de wilgen
De wind blaast uit het zuiden een rimpel in het water
En het riet fluistert haast ongemerkt jouw naam

En dan ineens zie ik je staan daar op die houten brug
Ik kan mijn ogen bijna niet geloven
En je zegt: “Als je het leuk vindt fiets ik een stukje mee
Want toevallig ga ik ook die richting uit!”

En ik dacht net nog: “Wat heb ik jou al lang niet meer gezien”
Maar het voelt gewoon alsof het gist’ren was

Rosa Rosalinde wat een geluk dat ik jou hier zomaar tref
Zomaar bij dezelfde brug en precies op dit moment
Hoe wonderlijk is dat?

En daar bij die boerderij met de linde ervoor
Leg jij je hand heel even op mijn schouder
En we kijken naar de wolken, ze doen een raadselspel
Al die vormen die herkennen wij heus wel

En verderop stappen we af voor het terras van “Bonrepas”
We drinken dan trappist uit ronde glazen
En je zegt: “van deze biertjes, sla ik een beetje aan
dus ga die tweede ronde overslaan”

En we kijken in de verte naar de stad die op ons wacht
De tijd is weer gekomen om te gaan

Rosa Rosalinde wat een geluk dat jij hier naast mij fietst
Zomaar op hetzelfde pad onderweg naar dezelfde stad
Hoe wonderlijk is dat?

Maar ergens bij de watermolen kijk ik even achterom
En in die hooguit paar seconden verdwijn jij aan de horizon
En in het roepen van de ganzen weerklinkt onwankelbaar jouw groet
Tot ziens mijn lieve Rosalinde, ik weet nu dat ik verder moet…

Rosa Rosalinde, ik zie je zeker zomaar weer terug
Zomaar ergens onderweg op een onverwacht moment
Hoe wonderlijk is dat?

Het smalle pad langs de rivier (2007)
Luister het hele liedje op Spotify
Gerrit toont ons de Vlist (2021)