Daar zit ik dan. Een dag na mijn verjaardag, 29 februari, hier aangekomen. Eerst met de TGV naar Toulouse en daarna verder naar St. Gaudens met de boemel. Toen ik daar uitstapte goot het pijpestelen. Il pleut des cordes heet dat in de Franse taal. Maar nu niet meer. Nu zit ik in de tuin en in de zon koffie te drinken en luister naar het blaffen en het zagen van de dorpsbewoners. Maar ook naar de jonge roofvogels in het nest aan de overkant van de beek die krijsen om nog een muis. Hun ouders vliegen af en aan terwijl ze flink op de veren gezeten worden door een paar brutale eksters.

Ik heb een jaar onbetaald verlof opgenomen om te schrijven en dat gaat het best in de afzondering van de campagne had ik bedacht. En nu we sinds gisteren opeens in lock down zitten is er helemaal geen afleiding meer. Ik mag alleen nog met een formulier een uur weg van het huisje om boodschappen te doen in Aspet. Het is begin maart, dus nog best koud ‘s avonds. Dan doe ik de houtkachel aan en zit te staren in het vuur. Of lees door wat de dag heeft opgeleverd. Ik heb de studio geboekt voor september en november. Dus ik voel al wel enige druk om met iets te komen. Maar dan zeg ik: “Simonus, de liedjes gaan op tijd verschijnen, geduld en vertrouwen”.

Een insluiper in de moestuin
Une tasse de pleur
Gloeiende gloeiende….